Vorige week droeg ik mijn steentje bij aan het in stand houden van cultuur en subcultuur, door respectievelijk Wim Helsen en Hulder (+ Asgrauw +Dudsekop) te ervaren in respectievelijk Junushoff en Waalhalla in respectievelijk Wageningen en Nijmegen in respectievelijk boven de rivieren en onder de rivieren met respectievelijk mijn vrouw en de onderkinnenvriend.
Wim Helsen
De show Welkom Ongemak van Wim Helsen zag ik voor de tweede keer. Met mijn vrouw bezocht ik al de try-out in Arnhem. Een show van Wim Helsen voor de tweede keer zien is als The Usual Suspects voor de tweede keer zien. In Welkom Ongemak wordt je geconfronteerd met je schapengedrag wanneer je om zelfmoord lacht, bijna net zo hard als om een banale, misogyne grap als om het leed van een kneus die zich als een wanhopig konijn steeds verder vastdraait in de strik die hij zelf maakte van de anderen.
Mijn vrouw trof in de foyer van Junushoff -waar ik voor het eerst kwam en wat een heel leuk theater blijkt te zijn- twee collegae. Beiden zagen Helsen voor het eerst. De volgende dag voerde mijn vrouw op haar werk een inquisitie uit: de ene collega was moe geworden (amai, noemen ze dat cabaret tegenwoordig?) en de ander was er helemaal weg van. Toch denk ik dat minder dan 50% van de mensheid deugt.
Hulder
Ook in Waalhalla kwam ik voor het eerst en ook van Waalhalla en haar omgeving was ik zeer gecharmeerd. Hulder is een een black-metalband uit Oregon, maar met een Vlaamse frontvrouw die ontzettend lang haar heeft, een heerlijk gitzwart/donkergroen black-metal aura en een zeer indrukwekkende stem. De band was zeer vaardig, maar werd wat gehinderd door de geluidstechniek. Daarover ontstond gedurende het optreden wat onvrede bij de bandleden. Dat heeft wel iets. De optredens van Asgrauw, waarvoor mijn onderkinnenvriend vanuit het diepe Zuiden des lands was afgereisd, alsmede het optreden van Dudsekop, waren bezield en hadden de juiste zwarte energie.
Na de optredens we afscheid zonder eerst merch te hebben gekocht, want je moest met creditcard betalen. Dat vonden we maar kut. We zijn mannen met principes! De volgende ochtend zou de onderkinnenvriend een katholieke processie bijwonen waaraan zijn oudste dochter deelnam.